Aylık arşivler: Eylül 2011

Nagorno Karabakh conflict resolution must start with withdrawal of Armenian armed forces from occupied territories

FM: Nagorno Karabakh conflict resolution must start with withdrawal of Armenian armed forces from occupied territories

Azerbaijan is confident that the conflict resolution must start with the withdrawal of Armenian armed forces from the occupied territories of Nagorno Karabakh, Minister of Foreign Affairs of Azerbaijan Elmar Mamedyarov said in his speech during the UN General Assembly on Tuesday.

“Azerbaijan is confident that the conflict resolution must start with the withdrawal of Armenian armed forces from the occupied territories within the fixed time-table and follow by the restoration of communications, return of refugees and internally displaced persons and creation of conditions for peaceful coexistence of Azerbaijanis and Armenians in the Nagorno Karabakh region within the territorial integrity of Azerbaijan,” Mamedyarov said.

According to Mamedyarov, this step-by-step approach, which has been proposed by the mediators and supported by the international community, except, unfortunately, the leadership of Armenia, can bring durable peace, stability and predictability to the region.

Mamedyarov welcomed the adoption at the sixty-fifth session of the General Assembly a resolution on s trengthening the role of mediation in the peaceful settlement of disputes, conflict prevention and resolution. “In this document, the General Assembly r eiterated that all Member States should strictly adhere to their obligations as laid down in the UN Charter and r eaffirmed, inter alia, the commitment to respect the sovereignty, territorial integrity and political independence of all States.

Azerbaijan looks forward to the relevant guidance for more effective mediation, as it was indicated in the resolution, and we are ready to actively contribute to its elaboration,” said Mamedyarov .

“Unfortunately, we have to admit that not all States approach responsibly to their international obligations and comply with the generally accepted norms and principles of international law,” minister added.

“For almost two decades we have been facing the flagrant violation of the UN Charter and other documents of international law by the Republic of Armenia, which perpetrated aggression against the sovereignty and territorial integrity of the Republic of Azerbaijan,” the minister underscored. “As a result of this aggression, almost 20 percent of the territory of Azerbaijan continues to remain under occupation and about 1 million Azerbaijani refugees and internally displaced persons are unable to return to their homes.”

Mamedyarov noted that in 1993, the United Nations Security Council adopted four resolutions, which demanded the immediate, complete and unconditional withdrawal of Armenian forces from all the occupied territories of Azerbaijan and reaffirmed the sovereignty, territorial integrity and inviolability of the internationally recognized borders of Azerbaijan. The same appeals were made also by other international organizations. “Unfortunately, Armenia continues to ignore the calls of the international community.”

According to Mamedyarov, what is even more worrisome is that, instead of preparing its people for peace, prosperous and stable future in friendship and cooperation with neighboring countries, the leadership of Armenia continues to publicly incite the future generations to new wars, violence and aggression and propagate by all means the dangerous ideas of animosity and hatred towards not only Azerbaijan, but also other peoples of the region.

Mamedyarov said illegal activities in the occupied territories of Azerbaijan , including i mplantation of ethnic Armenian settlers as well as destruction and appropriation of historical and cultural heritage, represent another source of serious concern. “Such activities serve to further consolidation of the current status quo of the occupation, securing the results of ethnic cleansing and colonization of the seized lands, as well as seriously hamper the perspectives of the conflict resolution,” Mamedyarov said. “Earlier in this hall we have witnessed a very aggressive and unconstructive statement of the President of Armenia. He openly confirmed this destructive policy of Armenia.”

The Field Assessment Mission (FAM), conducted by the OSCE Minsk Group Co-Chairs last October to the occupied territories of Azerbaijan, stated, inter alia, that the status quo of the occupation is unacceptable and urged Armenia to put an end to its illegal practices in these territories, he said.

“As a country suffering from the occupation of its territories and the forcible displacement of hundreds of thousands of its citizens, Azerbaijan is the most interested party in the earliest negotiated settlement of the conflict. Our position is well known to the international community and is based on strict adherence to the norms and principles of international law, according to which the acquisition of territory by force is inadmissible and must be rejected resolutely and unconditionally”-said Mamedyarov in his speech.

According to Mamedyarov, it is absolutely illogical when the leadership of Armenia, who has implemented the total ethnic cleansing of not only the occupied territories of Azerbaijan, but also its own territory from their Azerbaijani population, is trying to apply the principle of self-determination. It is obvious that one cannot expel peoples from their homes on ethnic ground and, at the same time, speak about self-determination on the same ground for those remained.

“Azerbaijan recognizes that the right of peoples to self-determination can be implemented only and only at all times in conformity with the purposes and principles of the UN Charter and with the relevant norms of international law, including those relating to territorial integrity of States, as it is enshrined in the Helsinki Final Act,” Mamedyarov added.

Azerbaijan still maintains its interest, motivation and patience in this very hard and sensitive process of negotiations, he said. “We believe that the international community will convince the Armenian side to respect the generally accepted norms and principles of international law and cease abusing the right of Azerbaijanis to live within their own territory, including the Nagorno Karabakh region. In return, we are ready to guarantee the highest level of self-rule for this region within the Republic of Azerbaijan,” he added.

USA , New York,

Trend, A.Gasimova

27 September 2011



Urmu Gölünün kurudulmasıyla ilgili, Türk Güney Azerbaycanlı çocuğdan, dünya Çocuklarına İngilizce bir şiir



Lake urumiye is dying, drying out!
Get help, try and shout
If it dries out, it’s going to be a big hit.
But we can save it!

A big salty surface is now whats left of the beautiful lake
Just try and get help for god’s sake
The fish, sea plants are going to die
And all we do is sit here and sigh

So try and remember…
Lake urumiye is dying, drying out!
Get help, try and shout
If it dries out it’s going to be a big hit
But we can save it!!

This poem is written by me. I have got the idea from Gunaz TV which really inspired me by the animated information given to the children on TV about lake urumiye and how it is drying out.
I really think that we can help save it. The anti-democtractic regime of iran is the main problem why the lake is drying out. They have blocked the dams around lake Urumiye which would have provided the lake with enough water for it to survive, but they are keeping them blocked. The anti-democratic regime of iran is a very selfish government. They can easily save the lake by opening the dams around and letting water in. They have “reasons” to keep the dams closed. Many people have been arrested while they were protesting against the regime and telling them to open the dams to  stop the beautiful lake drying.

By: Sevin Erdebilli from Azerbaijan (South)
27 September 2011


Benim milletimi esir etmek isteyen herhangi bir milletin, bu arzusundan vazgeçinceye kadar, amansız düşmanıyım

Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir. Ben milletimin en büyük ve ecdadımın en değerli mirası olan bağımsızlık aşkı ile dolu bir adamım.

Çocukluğumdan bugüne kadar ailevî, hususî ve resmî hayatımın her safhasını yakından bilenler bu aşkım malumdur. Bence bir millete şerefin, haysiyetin, namusun ve insanlığın vücut ve beka bulabilmesi mutlaka o milletin özgürlük ve bağımsızlığına sahip olmasıyla kaimdir.
Ben şahsen bu saydığım vasıflara, çok ehemmiyet veririm. Ve bu vasıfların kendimde mevcut olduğunu iddia edebilmek için milletimin de aynı vasıfları taşımasını esas şart bilirim.
Ben yaşabilmek için mutlaka bağımsız bir milletin evladı kalmalıyım. Bu sebeple milli bağımsızlık bence bir hayat meselesidir.
Millet ve memleketin menfaatleri icap ettirirse, insanlığı teşkil eden milletlerden her biriyle medeniyet icabı olan dostluk ve siyaset münasebetlerini büyük bir hassasiyetle takdir ederim.
Ancak, benim milletimi esir etmek isteyen herhangi bir milletin, bu arzusundan vazgeçinceye kadar, amansız düşmanıyım
26 Eylül 2011


İran Şah Rıza Pehlevi döneminden günümüze, Azerilere karşı sistemli bir Farslaştırma politikası gütmektedir. Rıza Şah diktatörlüğü devletin iç siyasetinin ideolojik esasını teşkil etmiş ve azınlıkları Farslaştırmayı kendine hedef seçmiştir.
Rıza Şah döneminde (1925–1941) İran milliyetçiliği (paniranizm) artık olgunlaşmış bir ideolojiye dönüşerek İran milli siyasetinin ana prensipleri haline gelmiştir. Böylece İran siyasetinin tüm yönlerini paniranist yaklaşım belirlemeye başlamıştır.
Hâkim kadroların ideolojisinin temelinde “Tek İran milleti” anlayışı yer almaktadır. Bu fikrin biçimlenmesinde: “Kave, İranşehir, Ayende vb. basın organları etrafında toplanmış milliyeti Türk (Azerbaycanlı) olan; H. Kazımzade-İranşehr, S.H. Tagızade-Şafak, M.Afşar, A.Gezvinli ve özellikle S.A.Kesrevi büyük rol oynamışlardır. “Tek İran milleti” fikri çok zayıf, uydurma ve bilimsel bir temele sahip olmayan bir ideoloji konsepti olarak, milli siyasetin ana prensiplerini tayin etmeye yönelmiştir. Bu siyasette, ülkenin en önemli bölgesi olan Azerbaycan’a ve sayı bakımından en büyük etnik grup olan Azerbaycanlılara özel bir önem verilmiştir. “Tek İran Milleti” fikrinin esası şu iddiaya dayanmaktadır. İran’ın başka eyaletleri gibi Azerbaycan’ında en eski ve köklü ahalisi “Arilerdir”.    Azerbaycan ahalisi XIII. ve XIV. asırlara kadar İran dillerinden birinde (Azerice) konuşmuştur. Türkçe ise Azerbaycanlılara zorla kabul ettirilmiştir.
Bütün bu iddialar Azerbaycanlıları Farslaştırma siyasetinin gerekliliği fikrine meşruiyet kazandırmak ve devleti böyle bir siyaseti yürütmeye sevk etmek için gerekmektedir. İşte bu siyaset, Türk dilini eğitim sisteminden, yayın hayatından, kültürel sahalardan (tiyatro, müzik), idari sistemlerden vs. çıkarmak, diğer bir ifadeyle Türk dilinin fonksiyonel sahasını, sözlü ve sadece konuşulan bir dil ile sınırlandırmak anlamına gelmektedir.
Fars şovenizmi bir biçim alarak Rıza Şah dönemi devletin iç siyasetinin ideolojik esasını teşkil etmiş ve azınlıkları Farslaştırmayı kendine hedef seçmiştir.
İran Şahı Rıza Pehlevinin İslamcı Humeyni’n darbesiyle devrilmesinden sonra İran İslam cumhuriyetinde Farslaştırma Şiilik mezhebi ekseninde yürütülmektedir.
Şiilik Pers-İran uygarlık alanının İslam’ıdır. Azeriler üzerinde Farslaştırmanın İslam görünümlü versiyonudur. Şiilikte Fars kültür milliyetçiliği ön plandadır.
Azeriler,  Şii oldukları için bu asimilasyon politikaları içinde erimektedirler.

 İran’da resmi düzeyde Azeriler için iki temel farklı görüş vardır. Birincisi; Azeriler Ari ırkındandırlar dolaysı ile bölgeye aittirler. İkincisi ise; Azeriler Orta Asya bozkırlarından kuraklık döneminde bu topraklara göç etmişler ve yerli halktan değillerdir.
Fars egemen kültürünün politikadaki ustalığı ve kurnazlığı bir kez daha görülmektedir.
Azeriler önüne iki seçenek bırakılmıştır. İsteyen kendini Ari ırkında görür yani Fars görür. Dolaysı ile başka bir ayrıcalık istemez ve Farslaşma sürecine dâhil olur. İsteyen ise kendini Orta Asya’nın bozkırlarında geldiğini, buralara ait olmadığı, oturduğu bu topraklarda misafir olduğu dolaysı ile bu toprakların sahibi olan Farslara karşı minnet borçluluğunu kabul eder.
Farslaşan Azerilere devlet kapısı açıktır. Bunun bariz örnekleri devlet düzeyinde bakanlıklar, büyük elçilikler, Meclis üstü Şurayı Nigahvan(gözlem Kurulu), Meclisi Xuburgan( uzmanlar meclisi),Meclisi teşhis maslahatı nizam( sistemin yararına işleri teşhis etme meclisi) bunlar direk Velayeti Fakih’e(dini lider Hameneye) bağlı bu kurumlar siyasi ve ideolojiktir. İradi karar gücüdürler. Bu kurumlar içinde önemli sayıda kişiler Azerilerden oluşmaktadır. Hameneyin kendiside Azeridir. Vali, kaymakam, üniversite rektörleri, Belediye başkanları, muhtarlar, imam Cuma (Cuma günleri hutbe verenlerdir. Halk üzerinde ciddi etkileri vardır.), şurayı şehir: her mahallede mahalle komitesi şeklinde işlev görmektedirler. Bunlar o mahallede çıkan tüm sorunlardan sorumludurlar. Sorunlar mahkemelere gitmeden önce bu kurula taşınır. Belediyelik işler olduğunda bu kurulun talimatı ile yerine getirilmektedir. Şehirlerde her mahallede bir şurayı şehir, en üstede bir kurul vardır. Bu tür kurumların çoğunluğu Azerilerden oluşmaktadır. Azerilerin bulunduğu yerleşim alanındaki tüm polisler, Azerbaycan’daki Niruyi İntizamı(jandarma) komutanlıkların hepsi Azerilerden oluşmaktadır. Genel askeri ve hava kuvvetler içinde de birçok general söz konusudur.
Güney Azerbaycan’da tüm kültür kurumları Azeri kültürüne hizmet yerine Fars kültürüne hizmet etmektedirler. Doğan her Azeri çocuğuna ilk önce Fars dili öğretiliyor. Fars kültürünü temsil etmek büyüklük ve çağdaşlık ölçüsü olmuştur. Resmi düzeyde gazete, dergi v.b basın çalışmaları oldukça sınırlıdır. Olanların çoğu da Farsçadır. Azerice resmi bir dil olarak görülmüyor. Sinema ve tiyatro oyuncular oldukça fazla olmalarına rağmen bunların hepsi Fars sineması ve tiyatrolarına hizmet etmektedirler.
Azerilere karşı sistematik olarak yürütülen Farslaştırma politikasına rağmen Azeriler arasında büyük bir ulusal uyanış başlamıştır. Azerbaycan’ın kuzey ile temasların artması ulusal bilinci uyandırmış,  bağımsızlık yanlısı Güney Azerbaycan Türk milliyetçiliği hareketi, ivme kazanmıştır. Azeriler devletleşmeye ve kopuşa en yakın etnik grup haline getirmiştir.
Güney Azerbaycan’da Türk milliyetçiliğinin güçlenmesi Kuzey ve Güney Azerbaycan birleşerek Büyük Azerbaycan’ın doğmasına neden olacaktır.
Fars egemenleri ne kadar uğraşırlarsa, uğraşsınlar .Güney Azerbaycan’da doğan Türk bağımsızlık hareketinde boğulacaklardır. İran bugün bunun sancılarını yaşamaktadır.

1] Daha geniş bilgi için bkz. E. Abrahamian, “Communism and Communalism in Iran: The Tudeh and the Firgahi-Dimukrat”, International Journal of Middle Est Studies, No 4, 1970, pp. 229-296; ‘‘Ayende’’, 1. yıl, 1925, s. 5-7, 2.yıl s. 559-569.
[2] H. Katibi, Azerbaycan ve Vahted-i Milliye, İran, Tebriz, 1942
[3] Salnameye-amariye-sale-2536-e şahanşahı ,Tahran, 2536
[4] Aynı fikir İran’daki Türk etnik yapısını da kapsıyordu. Bazı İranlı yazarların iddiaları ise Sovyet Azerbaycan’ı ile İran’daki Azerbaycanlılar çeşitli etnik yapılara sahip olduğu şeklindeydi..
[5] M. Mürtezevi, bu kavramlarla birlikte “ Azerbaycan lehçesi” nin de kullanılmasını mümkün görmüştür.
[6] C. Al-Ahmet. Der Hedmet ve Hiyanete Roşenfekran, Tahran, s.310.
[7] C.Al-Ahmet, Tatneşin –haye-boluke-zehra, Tahran, 1958 s.43.
[8] Azerbaycan, no 7, 1983, s.125
[9] S.Behrengi ve B.Dehgani ,”Azerbaycan efsaneleri” kitabının ön sözünde diyorlar ki; “Efsanelerin çoğunluğunu Tebriz ve çevresindeki köylerden toplayabildik. Azerbaycan’ın diğer yerlerinden de rivayetler toplamak isterdik! Bunun da yapılmayacağını kim söyleyebilir ki”
[10] A.Tebrizli, Edebiyat ve Milliyet
Yücel Tanay
08 Eylül 2011



İranın işgali altında bulunan Güney Azerbaycan bölgesinin bugünkü durumunu tahlil edebilmek için coğrafi konumuna ve içinden geçtiği tarihsel sürece bir göz atmak gerekmektedir. Azerbaycan toprakları Hemedan’dan Derbent’e, Kızıl Özen ırmağından Baku’ye, Gümrü’ye kadar uzanan 250.000 Km2 lik bir vatan parçasıdır.
10. asrın son çeyreğinden 20. asrın ilk çeyreğine kadar yaklaşık 950 yıl İran Türk hakimiyetinden kalan yada Türk hanedanı idaresinde yaşayan bir ülke olmuştur.

 1813 yılında Kaçar Şahı, Rusya’nın Gence’yi işgaline karşı çıkmakla yapılan Gülistan anlaşmasıyla, Derbend, Kuba, Bakü, Lenkeran, Şirvan, Şeki, Gence, Karabağ Hanlıkları ile İlisu Sultalığı Rusya’ya 1828 Yılında yapılan Türkmençay anlaşmasıyla İran ve Rusya Türk yurdu Azerbaycan’ı ikiye böldüler. Bu tarihten itibaren Rusya toprakları içerisinde kalan kısım Kuzey Azerbaycan, İran topraklarında kalan kısım ise Güney Azerbaycan olarak anılmaya başladı. 19. asrın ilk çeyreğinde Ruslar tarafından işgal edilmiş olan Kuzey Azerbaycan da bugün 8 milyona yakın Azerbaycan Türkü, bağımsız şekilde yaşamaktadır. Güney Azerbaycan ise hala İran idaresi altında bulunmaktadır. İran’da yaşayan Türklerin önemli bir kısmını bu Güney Azerbaycan Türkleri teşkil etmektedir. Bu nüfusun yaklaşık 20 milyonu aşkın kısmı 86.000km2 lik alanda yaşamaktadır. Güney Azerbaycan’ın Türk nüfusu ile meskun olan belli başlı yerleşim merkezleri şunlardır: Tebriz, Urumiye, Hoy, Salmaz, Merent, Tufargan, Maka, Culfa, Şabister, Marağa, Astara, Halhal, Aher, Melekan Mişkin Şehir(Kiyav), Zencan, Abher, Miyana, Sarab, Sufiyan, Ardebil, Muğan, Bilesuvar, Sultaniye, Takistan, Kazvın, Hemedan, Soğukbulak. Günümüzde İran’ın nüfusu aslında tam olarak belli değildir ve bu nüfusun kaçta kaçını Türk soyluların oluşturduğu da açık olarak bilinmemektedir.Ancak bilinen şu ki İran’daki Türk nüfusunun 30 milyondan fazladır yani Türklerin nüfusu, ülke nüfusunun % 50 sini oluşturmaktadır..Buna göre İran’da yaşayan halkın yarısı Türk tür ve bunu inkar etmek mümkün değildir.
İran da yaşayan Türkler içinde Azerbaycanlılardan sonra en kalabalık ve önemli topluluğu Horasan’da yaşayan Türkmenler teşkil etmektedir. İran’da Azerbaycanlılardan ve Türkmenlerden sonra üçüncü önemli Türk gurubu da Kaşkaylardır. İran’da yaşayan önemli bir Türk gurubu da Şahsevenler’dir. Bu Türk toplulukların hepsinin oğuz soyundan geldiğini söylemek mümkündür. .Bunlar: Bayat, Avşar, Hamse, Kızılbaşlar, Karapapaklar, Karadağlılar, Miskin, Şatranlu, Geyimli, Kengelüler, Akkoyunlular, Karakoyunlulardir.
Güney Azerbaycan Türklerinin bu asrın ilk yarısında giriştikleri iki istiklal hareketi 1920 tarihinde Azadistan Devletini ilan eden Güney Azerbaycan da Şeyh Muhammet Hıyabani olmuştur. Hıyabani ,Güney Azerbaycan bağımsızlık hareketinde mümtaz bir yere sahiptir. Settar Han-Bağir Han önderliğinde başlayan meşrutiyet hareketine katılan Hıyabani siperlerde çarpışarak olgunlaşmıştır.
Güney Azerbaycan’da Azadistan Devletinin sükutu için Rıza Şah tarafından görevlendirilen Muhammet Takihan Pesyan bu görevi kabul etmedi Horasan Vilayeti Askeri Komutanlığını isteyerek oraya gitti ve siyasi çalışmalara başladı. 1910 yılında orada isyan bayrağını açtı ve 1921 yılında bağımsızlığını ilan etti. 1921 yılı sonlarına doğru İngilizler ve Farslar el ele vererek aynen Hıyabaniyi olduğu gibi onu da kendi adamlarına öldürttüler.
Muhtar Azerbaycan Devletinin kurulmasıyla sonuçlanan ikinci büyük mücadele ise 1944 ler de başladı. Bu dönemde Güney Azerbaycan bağımsızlık mücadelesini sosyalist muhteva ila ihraç ediyordu. Çünkü dönemin Süper gücü Sovyetler Birliği bu bağımsızlık mücadelesini destekliyor ve sosyalizmin söylevleri İran da ezilen Türk halkına ümit ışığı oluyordu.
Güney Azerbaycan  bağımsızlık hareketinin efsanevi ismi Seyit Cafer  Pişeveri 20.Yüzyıl Güney Azerbaycan siyasi tarihine ikinci büyük damgayı vurarak Güney Azerbaycan Türklerini 1 yıllık azatlığa kavuşturan bu ulu şahsiyet her şeyden önce bütün Türk dünyasının efsane önderlerindendir.
Bağrından millî kahraman çıkarmada eşsiz olan Türk milleti nice kahramanları , nice neferleri ile dünya tarihine yön vermiştir.
Seyid Cafer Pişeveri ; 26 Ağustos 1893 tarihinde Güney Azerbaycan’ın Halhal şehrindeki Zeyve mahallesinde doğmuştur.

Fars tecavüzcülerinin akıl almaz insanlık dışı baskılarından ve yağmalamalarından bunalan ailesi Azerbaycan’ın kuzeyine göç etmek zorunda kalmıştır.

Güney Azerbaycan Türklerinin yüz yüze kaldığı Fars saldırıları her yönüyle incelenmesi gereken şiddet olaylarındandır. Göç etmek zorunda kaldıkları Kuzey Azerbaycan’da da tam huzuru yakalayamayan Pişeveri , çocuk yaşlarda ailesinin geçimine katkıda bulunmak için çalışmaya başladı.

Doğduğu topraklardan çıkarılmanın acısını ruhunda yaşayan Pişeveri , sürgün yaşamının etkisiyle güçlenen ve kökleşen millî fikirlerini her koşulda ifade etmiş ve milliyeti uğrunda mücadele vermiştir.

Maalesef, İran ve Rusya’nın yeniden anlaşmasıyla Güney Azerbaycan  devleti İngiliz ve Rusların da desteği ile  askeri bir operasyonla ortadan kaldırıldı. Pişeveri ve arkadaşları da öldürüldüler.Güney Azerbaycan’da bir bağımsızlık hareketi daha kanlı bir şekilde bastırılmış oldu. Ancak bu mücadelenin etkileri günümüze değin devam etti.
O her zaman Türk’ten ve Türklükten yana olarak çizgisini belirlemiş, katıksız bir Türkçü olarak Türk dünyasının ışık neferlerinden olmuştur. Düşmanları bunu kabul etmese de o Türk dünyasında iz bırakmış bir fikir ve eylem adamıdır.
Pişeveri’nin en büyük uygulamalarından olan hiç şüphesiz 1 yıl kadar süren milli hükümet dönemidir.Güney Azerbaycan bağımsızlık  hareketi Türk siyasi hayatına geçen millî hükümet devresi çok ızdıraplı olmuştur.
Binlerce Güney Azerbaycanlı Türk milliyetçisi tutuklanmış Fars mahkemelerince çıkarılan fetvalarla ‘Iran Türklerinden millî hakları için hâkimiyetle çarpışanların namusları , malları , canları bize helaldir’ denilmiştir. Böylelikle dini kutsiyette kazanan Fars tecavüzcüleri Güney Azerbaycan Türklerinin canına malına , namusuna saldırmaktan geri durmamış , bunu dini bir emir gibi yerine getirmişlerdir.
Güney Azerbaycan  milli hükümetinin bin bir zorlukla , akan oluk gibi Türk kanıyla kurulmasının ardından hemen kapatılması ve kanlı Türk katliamı ile  sonlandırılması Fars sömürgeciliğinden sorulması gereken hesaplardandır.
Fars sömürgeciliğinin 1944 öncesi ve 1944 sonrasındaki kanlı Türk katliamlarından olarak tarihe geçmiştir. Millî hükümetin dağılmasının ardından Fars ordusu tarafından Türk diliyle yazılmış bütün eserler neşriyatlar toplanmış ve yakılmıştır.
İran-Fars  işgalcilerinin soykırımcılığının yanına kültür kıyımcılığı önemli bir olgudur, Güney Azerbaycan’da,güney Azerbaycan  türkleri yaşadığı acılar unutulmamalıdır.birlik olmalı Fars emperyalizmine karşı  Cafer Pişeveri ve Balbek’in ruhuyla mücadele etmelidir.

Tanrı Türkü  Korusun ve Yüceltsin!

Yücel Tanay

04 Eylül 2011


Den Haag’da Güney Azerbaycan Protestosu

“ Güney Azerbaycan (İran) Türkleri Den Haag İran Büyükelçiliği önünde protesto gerçekleştirdiler.  „

 Güney Azerbaycan’ın kuzey-batı ve Hazar Denizinin güneyinde bulunan Urmu gölünün İran hükümeti tarafından bilinçli olarak kurutulması Güney Azerbaycan Türklerini ayağa kaldırdı. Bölgenin en büyük ve dünyanın ikinci büyük tuz gölü olan Urmu gölü kuruma tehlikesi geçirmektedir. Bu gölün kuruması demek bölgenin felaketlere açık olması demek olduğundan ve böylece Güney Azerbaycan Türklerinin topraklarından mecburi göçe zorlanmaları olacağından Güney Azerbayca’da yaşayan Türk halkı aktif bir biçimde ayağa kalkmıştır. İran hükümeti ise protestoları her zaman olduğu gibi kanla bastırmaktadır, işkenceler ve katliamlar yapmaktdır. Güney Azerbaycan topraklarında 35 milyonun üstünde Azerbaycan Türk’ü yaşamaktadır.

Den Haag İran Büyükelçiliği önünde yapılan protestoda Azerbaycan Türk’ünün maruz kaldığı baskılar ve katliamlar, Urmu gölünün bilinçli olarak kurutulması dile getirildi. Ayrıyeten Türk basınına çağrı yapılıp Güney Azerbaycan sorunun ve insanlık dışı saldırıların neden dile getirilmediği ve bu sebepten Türk basınından yardım beklenildiği söylendi. Proteso etkinliğine başta Güney Azerbaycan Türkleri olmak üzere çeşitli Türk topluluklarından katılım oldu. Yapılan protestoda Hollanda Azerbaycan Türk Kültür Derneği başkanı İlhan Aşkın ve Hollanda Türk Federasyon genel sekreteri Murat Gedik birer konuşma yaptılar. Protesto sonrası İran Büyükelçiliği posta kutusuna protesto mektubu bırakıldı.

Murat Gedik – Almanya

21 Elül 2011



Turkish South Azerbaijan is not İran

Iran: Activist “severely beaten” in detention after Lake Oroumieh protest

Amnesty International has urged authorities in Iran’s East Azerbaijan province to thoroughly investigate reports that a women’s rights activist was tortured in custody amid mass arrests following environmental protests about a saltwater lake.

Activist and journalist Faranak Farid, aged 50, was reportedly beaten severely after her arrest on 3 September in the north-western city of Tabriz.  She was arrested after several demonstrations in towns and cities across the region called for government action to stop nearby Lake Oroumieh from drying up.

Farid, who is a member of Iran’s Azerbaijani minority, has reportedly been accused of “insulting the Supreme Leader”, “propaganda against the system” and “acting against national security”.

“If Faranak Farid is being held solely for her peaceful activism or her writings, then she is a prisoner of conscience and must be released immediately and unconditionally,” said Philip Luther, Amnesty International’s Deputy Director for the Middle East and North Africa.

“The Iranian authorities must carry out a thorough, independent investigation into reports that she was beaten in custody, and bring to justice anyone responsible.”

Plain-clothes officers are said to have beaten Farid so severely that she temporarily lost hearing in her left ear and was left unable to move one of her arms.

She was interrogated at length in a Tabriz detention centre and then apparently forced to sign a document that she was unable to read because her glasses had been taken away.

A judge then ordered that she be detained for 10 days.

Farid is currently being held in the women’s section of Tabriz Central Prison, where her sister has only been allowed to visit her once for 45 minutes. Amnesty International has been informed that Farid’s requests to see a doctor have so far not been met.

“Faranak Farid must be given any medical treatment she needs, including for her injuries, as well as regular access to her lawyer,” said Philip Luther.

On several occasions in recent years, activists in cities across north-western Iran have staged peaceful protests to call for change in government policies affecting Lake Oroumieh, the largest inland body of water in the Middle East.

The construction of a network of more than 40 dams on 13 rivers that feed into the lake has accelerated the impact of a drought that began in 1999. Activists say the lake’s dwindling water and rising salinity pose an ecological threat in the region.

Security forces in the region have increasingly clamped down on the demonstrations, allegedly using excessive force while arresting scores – possibly hundreds – of protesters.

Among those arrested is Abbas Lisani, a leading advocate of greater rights for the Azerbaijani minority.  He was declared a prisoner of conscience by Amnesty International during his previous imprisonment that ended in October 2008.

“The Iranian authorities have a long and sorry history of using excessive force to repress demonstrations over legitimate grievances, with sometimes fatal consequences.  These peaceful protests calling for action to save Lake Oroumieh must be allowed to go ahead,” said Philip Luther.


16 September 2011


Kerkük, ah yine Kerkük!

Irak’ın kuzeyinde bulunan soydaşlarımızın en çok yaşadığı, daha doğrusu hayat mücadelesi verdiği Kerkük ile ilgili sık sık yazmamızın nedenlerini yine bir Kerküklü’den dile getirmek gerekiyor.
“Irak’ın Özgürlük Operasyonu ve Kerkük”  kitabının yazarı Ali Kerküklü’nün feryatları, acı gerçekleri adeta haykırıyor.

Gizli planlar…
“Irak işgalinden beri Irak Türklerini sindirmek, yıldırmak, öldürmek, göçe zorlamak ve mallarını ele geçirmek ve fidye istemek için, kaçırılmaları sıkça yaşanmaktadır. Kerkük’ün güvenliği ABD ve Kürtlerin denetiminde, Kerkük’te kaçırılan ve öldürülenler ise hemen hemen tamamı Irak Türkleridir, bunun bir anlamı olmalıdır. Ayrıca Türkmenlerin Kerkük’ün kaderinde ciddi rol oynamalarına mani olmak ve onları yıldırmak ve sindirmek amacıyla özellikle tehdit, öldürme ve tutuklamalar yapılıyor, Türkmenler işsiz bırakılıyor ve kamuda çalışmaları engelleniyor. Ayrıca Irak Türklerine psikolojik savaş uygulanıyor ve bu savaşın boyutları tahmin edilenden daha büyüktür. Amaç korkutmak, sindirmek, yıldırmak, öldürmek, toplum arasında güveni sarsmak ve kaos yaratmaktır. Tüm bunlar göz önüne alınıp son 8 yıllık gelişmelere bakılınca, bazı güçlerin Kerkük’te gizli siyasi ajanı olduğu ortada.
Ama bu hain eller sevinmesinler, Irak Türkleri yerini yurdunu dağdan ve çölden gelenlere bırakmayacaktır.
2003’te ABD, 1 Mart Tezkeresi reddinin ardından Kerkük’teki asker, istihbarat ve sivil idaresini işgalcilere öncülük eden Kürt gruplarına teslim eder. Kerkük’te yaşanan bu olaylar sistematik, düzenli, bilinçli bir şekilde yapılmaktadır. Amaç Irak Türklerini göçe
zorlamak. Irak Türkleri bölgede silahsız bir toplumdur… Her ülke kendi menfaati doğrultusunda bir grubu desteklemektedir, ama Irak Türkleri sahipsiz. Bu milletin sahibi olsaydı bu hallere düşer miydi? Irak’ta devlet diye bir şey yok. Eline silah alan herkes, kendi hâkimiyetini ilan edebilmekte.

Türkmenlere ağlayan yok!
Irak Türkleri bugün kan ağlıyor, öldürme, kaçırma ve göçe zorlamaya maruz
kalmaktadır. Türkmen doktorlar, bilim adamları, işadamları kaçırılıyor veya öldürülüyor.
Hedef açık ve net: Türkmenleri yerinden yurdundan edip göçe zorlamaktır!.. Tarihi sorumluğu olan anavatan Türkiye nerede? Kardeşleri Gazzelilere  ağlıyor!!!”
Daha önce de, benzer yakarışlarını sütunlarımıza taşıdığımız Ali Kerküklü’nün bu “asil” direnişini aslında birkaç defa daha yayınlamak icap ediyor.
Ötesi ilgililere kalıyor.
Yine Ali Kerküklü’nün elimizde bulunan notlarından alınan bilgilerden de doğrulandığı gibi, Kerkük bir petrol ambarı konumunda bulunuyor. “Petrol zengini Türkmen şehri Kerkük bölgesel ve uluslararası öneme sahiptir. Resmi rakamlar bu kentin dünya petrol rezervinin yüzde 7,5’ine sahip olduğunu teyit ediyor. Kerkük’te petrol zenginliği olmasaydı Kerkük böylesine önem kazanır mıydı? Kerkük petrol kurbanıdır ve faturasını da insanlar canları ile ödüyor.”
Gerçekten de, uluslararası güçlerin, Kerkük ve dolaylarını sömürmek planları safha safha yürürlüğe konuluyor.
Ne yazık ki, Türkiye, hâmililiğini soydaşlarından ve milyonlarca petro- dolardan esirgiyor.

Kenan AKIN

15 Eylül 2011



ADAPP appeals to international community to assist with fight for the preservation of Lake Urmia, Azerbaijan, Iran

The Association for Defence of Azerbaijani Political Prisoners in Iran (ADAPP) is appealing to the international community, including bodies of the United Nations, to assist with avoiding an environmental catastrophe in Iran and to support those demonstrating to call attention to the crisis surrounding the disappearance of Lake Urmia in the country’s Azerbaijani provinces.
Over the past three weeks, violent police crackdown has resulted in scores of injuries, thousands of arrests, and at least four deaths. In many cases, the families of those arrested are not aware of their whereabouts or conditions.
ADAPP recommends that action be taken by the international community, including the United Nations and its bodies, to help end the deterioration of Lake Urmia; that Iranian members of Parliament for the region should fully represent their constituents in any decision-making process; that the Iranian government should stop the use of police force and engage in peaceful negotiations to help resolve the conflict over Lake Urmia.
Full text
The Association for Defence of Azerbaijani Political Prisoners in Iran (ADAPP) is appealing to the international community to assist with avoiding an environmental catastrophe in Iran and to support those demonstrating to call attention to the crisis surrounding the disappearance of Lake Urmia in the country’s Azerbaijani provinces. The deterioration of Lake Urmia impacts 13 million local inhabitants, as well as the nations of Azerbaijan, Turkey, Iraq, and Armenia. According to Esmail Kahrom, a professor of environmental sciences at the University of Tehran, if Lake Urmia dries up, “six to eight cities will be totally destroyed, covered by layers and layers of salt.”
For the past three weeks, the Association for Defence of Azerbaijani Political Prisoners in Iran (ADDAP) has been actively monitoring the peaceful protests regarding the endangered Lake Urmia in Iran, and the subsequent violent reactions and arrests by the Iranian government and police.
When the peaceful demonstrations began, ADAPP called for negotiations and cooperation from the Iranian government to help find ways to address the disappearance of the lake. But the government has continued to apply violent force against innocent civilians exercising their basic human rights to assemble in the hopes of raising awareness about an impending environmental catastrophe.
Lake Urmia is an ancient salt lake that sits between East Azerbaijan and West Azerbaijan provinces, a region of Iran dominated by ethnic Azerbaijani-Turks. It is one of the largest salt lakes in the world. In recent years, the Iranian government has built dams on more than 20 tributaries feeding into the lake, reducing the depth of the shallow lake by 7 meters. Experts claim that this damming, coupled with an environmentally damaging bridge linking the cities of Urmia and Tabriz, has reduced the flow of water into and within Lake Urmia, causing 60% of the lake to evaporate. According to UNESCO, Lake Urmia is a biosphere reserve crucial for “agriculture, business and industry, recreational activities, (eco)tourism, artemia harvesting, salt extraction and hunting.”  A recent bill in Iran’s parliament to allocate funds to divert waters into Lake Urmia was struck down.
The first round of recent mass arrests occurred on August 24 during a private dinner party celebrating Iftar in Tabriz. Over thirty Azerbaijani journalists, students, and poets gathered in a private residence were arrested because of the government’s fears of possible demonstrations regarding Lake Urmia. Neither police nor the central government has released the whereabouts, charges, and conditions of the detainees.
In a similar crackdown on August 25 in Tabriz, 30 Azerbaijanis were arrested in a soccer stadium for chanting “Lake Urmia is dying; the [Iranian] parliament ordered its execution” during a soccer match. When thousands of activists gathered in Urmia and Tabriz two days later  to demonstrate for the saving of Lake Urmia, police responded by using tear gas, rubber bullets, and batons in the hope of violently dispersing peaceful demonstrators. ADAPP has learned that “scores have been injured and 3 killed in the clashes with riot police” and, disturbingly, many protestors were arrested while receiving treatment in hospitals for injuries caused by police brutality. Despite escalating the police use of force, the activists have persevered.
On September 3, ADAPP reported that many were injured with one person killed by Iranian forces. Again, the Iranian police “used brutal force, [fired] rubber and metal bullets, and [used] tear gas and batons” to end the peaceful demonstrations. The body of the peaceful protestor killed by police violence was immediately removed from the streets by the same police forces that took control of important government buildings like West Azerbaijan’s Governor’s Office and Urmia TV Station. Thousands were arrested during the September 3 protests.
On September 9th, an Azerbaijani team won a soccer match in Tehran’s Azadi stadium. After the game, Azerbaijani fans in the stadium along with tens of thousands of Azerbaijanis in the cities of Tabriz, Khoy, and Salmas took to the streets and chanted Turkish slogans in favor of protecting Lake Urmia and demanding for language rights. Around 20 protesters were injured and more than 300 arrested by Iranian riot police who attacked protesters firing rubber and metal bullets and using batons. A day after, despite heavy presence of Iranian riot police, demonstrators gathered in the central neighborhoods of Azerbaijani cities of Sulduz (Naghadeh), Urmia, Ardabil, Tabriz, Marand, Maragha, and Qoshachay (Miandoab) where hundreds of protesters have been arrested by Iranian security forces. The tensions between civilians and police forces remain.
In light of the devastating effects that the shrinking of the Aral Sea has had on its region and its population, ADAPP asks for action to help address the multiple issues surrounding the deteriorating state of Lake Urmia. We also ask for the international community’s support for those working to protect their environment and their access to water.
Lake Urmia’s healthy existence is crucial to the survival of those who depend on it. The deterioration of Lake Urmia impacts 13 million local inhabitants, as well as the nations of Azerbaijan, Turkey, Iraq, and Armenia.
Due to the international scope of this crisis, ADAPP urges intervention and direction from international organizations including the United Nations, UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), and the UNEP (United Nations Environmental Programme). We believe that the international community and organizations such as the UN and the UNEP need to stand with the local inhabitants to help protect their basic human rights of free speech, assembly, and peaceful protest along with  their right of access to water, a fundamental resource for survival.
ADAPP hopes that neighbouring countries impacted by the deterioration of Lake Urmia will also join in the call for action and find ways to work towards a solution;
ADAPP also strongly recommends that Azerbaijani members of the Iranian Parliament represent the people affected by Lake Urmia during any decision-making processes;
Finally, ADAPP calls on the Iranian government to stop the use of police force and to commence peaceful negotiations to help resolve the conflict over Lake Urmia.
ADAPP will continue to fervently monitor and report on the situation of Lake Urmia in Iran, to appeal to the greater international community for assistance in resolving these social and environmental tensions, and to advocate for those struggling for social, cultural and ecological security.
ADAPP is a human rights group that collects information from Azerbaijani Iranians around the world, including from inside Iran.
September 13th, 2011.
Association for Defence of Azerbaijani Political Prisoners in Iran (ADAPP)
Fakhteh Luna Zamani
Executive Director
Vancouver, Canada